Bu Neyin Korkusu?

Zaman hızla ilerliyor. Geceler gündüzlerin bekçisi olup adeta kara bulutlar gibi üstümüzde dolaşıyor. Insanlar,duygular,hayatlar her saniye bambaşka dünyalara açılıyor. Yarınki varlığımızın anlamı kalmıyor ise,zaman fazla mı hızlı daralıyor? Kızgınlıklar, umutsuzluklar,aşklar tükeniyor da insanlar nasıl tükenmesin diyorum. Sonsuzluğun tadı kaçıyor sonu gelen "şey" belirsizlik boşluğunda kayboluyor. Bunlar büyük laflar diyorum yazmaya bile çekiniyorum. Insanlar çekinmesin ama kemiği olmayan dillerimiz belirsizlik boşluğuna atilsin mi diyelim, bilemiyorum. Gelecek her güne umut değilde korkuyla baktığında boşluğun baş tacı olup geleni iceri tek tek almaya başlıyorsun. Korkuların,umutsuzlukların senin hücrelerine işledikce bunun zaten kaçışı olmuyor. Tavsiye şudur ki umut bizim hayata karşı kara bulutlarımız olsun. Kadife ayarında yaşayalım,öptüm